Według Sea Laws (Prawa morskie) ustanowionych przez Henryka VIII karano za spanie na wachcie w sposób następujący: za pierwszym razem przywiązywano skazanego do głównego masztu, a na jego głowę wylewano wiadro wody; za drugim razem przywiązywano go za ramiona i unoszono w górę za pomocą sznurów, a w rękawy ubrania wlewano mu dwa wiadra wody (o oblewaniu wodą za karę wspomina się również w kilku innych kodeksach); za trzecim razem przywiązywano karanego do głównego masztu z uwiązanymi u ramion kulami działowymi, przy czym o tym, w jakim stopniu zadać mu ból, decydował kapitan. I ostatnia kara: jeżeli po raz czwarty napotkano marynarza śpiącego na wachcie, wtedy wieszano go w koszu na bukszprycie, z puszką piwa, bochenkiem chleba i ostrym nożem. Wisiał on tam tak długo aż umarł z głodu albo sam odciął sznur i wpadł do morza. W Black Book podany jest inny sposób postępowania w stosunku do śpiących na wachcie na wodach nieprzyjacielskich. Za karę marynarz taki tracił nie tylko swą rację wina i inne dodatki, jak na przykład ser i cebulę, na cały dzień, lecz ponadto otrzymywał karę chłosty i wtedy cała załoga biła nagiego delikwenta lub zanurzano go trzykrotnie w wodzie z noku rei. Jeżeli marynarz zaspał na wachcie więcej niż trzy razy, tracił również wszystkie swoje pobory, a oprócz tego oficer nawigator i większość załogi decydowali o tym, jaką karę mu wymierzyć, ponieważ winowajca naraził na niebezpieczeństwo siebie i całą załogę.