Maui
[USA/Hawaje 20°48N/156°20W]
Jest to druga co do wielkości wyspa na Hawajach (1883km2). Nazwa tej wyspy pochodzi z hawajskiej legendy o Hawai'iloa - polinezyjskim nawigatorze, któremu przypisuje się odkrycie wysp Hawajskich. Historia ta mówi, że nazwał on wyspę Maui od imienia swego syna, którego imię było imieniem półboga Māui. Według legend Māui wydobył wyspy Hawajskie ponad ocean.
Wyspa ta nosi również nazwę "Valley Isle" (wyspa Doliny) - wynika to z istnienia żyznego przewężenia lądu pomiędzy dwoma wulkanami.
26 listopada 1778 roku kapitan James Cook stał się pierwszym Europejczykiem, który zawitał do Maui. Cook nigdy nie postawił stopy na ziemiach Maui, gdyż nie mógł znaleźć odpowiedniego miejsca aby zejść na ląd. Pierwszym europejczykiem, który zszedł na ląd był francuski admirał Jean François de Galaup de La Pérouse, który stanął na kotwicy w miejscu znanym nam dzisiaj jako La Perouse Bay, 29 maja 1786.
Współczesna historia wyspy zaczyna się kiedy to Król Kamehameha I zamieszkał w Lāhainā po podboju Maui w krwawej Bitwie pod Kepaniwai w roku 1790, która odbyła się w Dolinie Ī'ao.
Od tego czasu na wyspę zaczęli przybywać kupcy, wielorybnicy, misjonarze. 1823 roku przybyli misjonaże z Nowej Anglii i utworzyli pierwsza misje chrześcijańska w stolicy Hawaii Lahainā. Odziali tubylców i zakazali im tańczyć "hula", jak również wpłynęli w olbrzymim stopniu na kulturę. Starali się oni utrzymywać żeglarzy i wielorybników z dala od powstających na wyspach domów publicznych. Stworzyli 12-nasto znakowy alfabet Hawajski oraz zaczęli drukować lokalną gazetę.
W latach rozkwitu wielorybnictwa Maui stała się jednym z największych i najważniejszych przystanków w drodze "do domu". W trakcie jednego sezonu port odwiedzało ponad 400 statków, z czego zdarzało się, ze w porcie było jednocześnie aż 100 jednostek. Miasto było tak pełne uciech dla żeglarzy, ze statki zamiast stać kilka dni przed powrotem do domu, stawały tutaj na cały miesiąc, co przyczyniło się do olbrzymiego wzrostu pijaństwa i prostytucji w Lāhainā.
Miasto Lāhainā "ucichło" pod koniec XIX wieku, kiedy to olej wielorybi został wyparty przez ropę.
Jest to druga co do wielkości wyspa na Hawajach (1883km2). Nazwa tej wyspy pochodzi z hawajskiej legendy o Hawai'iloa - polinezyjskim nawigatorze, któremu przypisuje się odkrycie wysp Hawajskich. Historia ta mówi, że nazwał on wyspę Maui od imienia swego syna, którego imię było imieniem półboga Māui. Według legend Māui wydobył wyspy Hawajskie ponad ocean.
Wyspa ta nosi również nazwę "Valley Isle" (wyspa Doliny) - wynika to z istnienia żyznego przewężenia lądu pomiędzy dwoma wulkanami.
26 listopada 1778 roku kapitan James Cook stał się pierwszym Europejczykiem, który zawitał do Maui. Cook nigdy nie postawił stopy na ziemiach Maui, gdyż nie mógł znaleźć odpowiedniego miejsca aby zejść na ląd. Pierwszym europejczykiem, który zszedł na ląd był francuski admirał Jean François de Galaup de La Pérouse, który stanął na kotwicy w miejscu znanym nam dzisiaj jako La Perouse Bay, 29 maja 1786.
Współczesna historia wyspy zaczyna się kiedy to Król Kamehameha I zamieszkał w Lāhainā po podboju Maui w krwawej Bitwie pod Kepaniwai w roku 1790, która odbyła się w Dolinie Ī'ao.
Od tego czasu na wyspę zaczęli przybywać kupcy, wielorybnicy, misjonarze. 1823 roku przybyli misjonaże z Nowej Anglii i utworzyli pierwsza misje chrześcijańska w stolicy Hawaii Lahainā. Odziali tubylców i zakazali im tańczyć "hula", jak również wpłynęli w olbrzymim stopniu na kulturę. Starali się oni utrzymywać żeglarzy i wielorybników z dala od powstających na wyspach domów publicznych. Stworzyli 12-nasto znakowy alfabet Hawajski oraz zaczęli drukować lokalną gazetę.
W latach rozkwitu wielorybnictwa Maui stała się jednym z największych i najważniejszych przystanków w drodze "do domu". W trakcie jednego sezonu port odwiedzało ponad 400 statków, z czego zdarzało się, ze w porcie było jednocześnie aż 100 jednostek. Miasto było tak pełne uciech dla żeglarzy, ze statki zamiast stać kilka dni przed powrotem do domu, stawały tutaj na cały miesiąc, co przyczyniło się do olbrzymiego wzrostu pijaństwa i prostytucji w Lāhainā.
Miasto Lāhainā "ucichło" pod koniec XIX wieku, kiedy to olej wielorybi został wyparty przez ropę.
Hubert Smusz